Emigratie van ‘n Sjlaaimet oet Amie, deel 1

Uit Amiepedia
Naar navigatie springen Naar zoeken springen
Vooruit kijken naar de lange, enkele reis

Margo Brandts, getrouwd met Corné Vullers uit Haelen, ging enkele malen op vakantie naar Nieuw Zeeland en was onder de indruk van dit land en zijn mogelijkheden. Familie van haar man Corné woonde er al vanaf 1969 en dit was voor hen beiden misschien wel een belangrijk opstapje voor een ingrijpend besluit: eind 2014 emigreerden Margo en Corné naar dit toch wel erg verre land. Voor Amiepedia doet Margo in twee afleveringen verslag van haar ervaringen, waarmee ze een inkijkje geeft in wat er allemaal bij komt kijken als een Sjlaaimet uit Amby emigreert naar de andere zijde van onze aardbol. Onderstaand deel 1 van dit emigratieverhaal.

Margo bij oma "Moeke" in de kinderwagen
Margo, 2 juni 1969


  • Naam: Margo Vullers-Brandts
  • Geboren: 2 juni 1969
  • Werkzaamheden: verpleegkundige en eigenaar van een guesthouse (voor backpackers) en de rural mail run
  • Woonachtig: in Amby tot 29-04-1995, op 28-10-2014 verhuisd naar Nieuw Zeeland: Barry’s Bay - Akaroa in Canterbury, New Zealand


Bezige jeugd

Margo met vader, jaren 1970
Margo met zusje Petra en broertje Erik

Margo Brandts is geboren in ziekenhuis St. Annadal in Maastricht en opgegroeid aan de Westrand in Amby. Zij is de dochter van Jean Brandts en Chris Brandts-Smeets, zus(je) van Petra en Erik. Ze ging naar de kleuterschool in de Pastoor Lanckohrstraat en naar basisschool de Kastanjehof aan de Ambyerstraat Zuid. Al op jonge leeftijd zat Margo nou niet bepaald stil: ze was lid van Scouting Amby, het Ambino Ballet, de EHBO vereniging Dr. Stoops, Kinderkoor de Floddertjes, het missiekoortje en later het Jongerenkoor Amby. Jarenlang was ze lid van de leiding bij de wandelvierdaagse en een tijd lang lid van de hoofdleiding van het kindervakantiewerk in Amby.

Opleiding

Trouwfoto Margo en Corné, 1995
Jongerenkoor op de bruiloft
schoolfoto van 1979

Na de Mavo aan de Hunnenweg volgde ze in Roermond de opleiding tot activiteitenbegeleidster. Toen ze met dat diploma op zak niet meteen werk kon vinden, is ze gestart met de opleiding voor ziekenverzorging in Klevarie te Maastricht. Na een aantal maanden kon ze deze opleiding inruilen voor een baan als activiteitenbegeleidster in verpleegkliniek de Zeven Bronnen in Amby. Margo: “Dat was voor mij op loopafstand naar het werk, wat wil je nog meer.” In 1992 gooide ze toch het roer om en begon op 3 januari 1993 de opleiding tot verpleegkundige in Heel. "In 1996 studeerde ik af als verpleegkundige. Sindsdien ben ik zonder onderbreking werkzaam als verpleegkundige. Via Heel, Horn en Thorn ben ik uiteindelijk terecht gekomen in het Burwood Hospital in Christchurch, Nieuw Zeeland. Daar deed ik de specialisatie in Dementie en Delirium. In 2000 ben ik verder nog afgestudeerd als docent EHBO en Reanimatie/AED."

Verliefd en getrouwd

“In mei 1993 ging ik met een klasgenootje naar de Pinksterkermis in Haelen en ontmoette ik er een aardige jongeman. De vonk sloeg meteen over: liefde op het eerste gezicht en meteen verkering met Corné Vullers. Margo volgde nog steeds haar opleiding en kocht samen met haar vriend een huis in Haelen. Op 29 april 1995 trouwden Margo en Corné. Het wettelijk huwelijk werd in het stadhuis van Maastricht gesloten en het kerkelijk huwelijk werd voltrokken in Amby, met muzikale ondersteuning van het jongerenkoor Amby. “Max van Geffen was onze bruidsjongen. Met groots plichtsbesef hield hij een oogje op de trouwringen. Onze bruiloft vierden we in de Amyerhoof. Dat was een plek waar ik op menige bruiloft, met carnaval en bij andere festiviteiten gewerkt heb achter het buffet. Dat deed ik vaak samen met pap, die er heel wat jaren als ober gewerkt heeft. Dat was een mooie tijd.”


Vrije tijd

Optreden op carnavalszitting
Zangkoor op carnavalszitting
Groepsfoto wandelvierdaagse, rond 1985

Margo: “In mijn vrije tijd ging ik vroeger al vaak wandelen dat doe ik nog steeds graag. In Nederland maakten we menige reis met onze camper. Haelen is niet zo ver van Amby, dus meerdere malen werd de Ambyse carnavalsoptocht bezocht, evenals de jaarmarkten in het dorp en de wandeltochten van de Sjlaaibök. Natuurlijk werd met enige regelmaat de familie bezocht en bleven we goed op de hoogte van het wel en wee uit Amie. Ik ben zelfs een tijd lang als EHBO-docent maandelijks terug naar Amby gekeerd en bij de opkomst van de defibrillators in Amby werd menige reanimatie/ AED-cursus door mij verzorgd.”

Emigreren

“Na een mooie tijd in Haelen en nog een paar jaar in Heel gewoond te hebben, besloten we in 2013 om naar Nieuw Zeeland te emigreren.

In 1997 vierden we onze eerste vakantie in Nieuw Zeeland. Een tante en oom van Corné zijn in 1969 naar Nieuw Zeeland geëmigreerd en als kind al heeft dit land bij Corné een bepaalde fascinatie losgemaakt. Wij gingen er op familiebezoek en reisden de beide eilanden rond die samen Nieuw Zeeland vormen. Wij konden de atmosfeer en de gemoedelijkheid in Nieuw Zeeland zeker wel waarderen. Het is net alsof de tijd er stil is blijven staan. We kregen er een soort van jaren 1970-80 gevoel. Er heerst een echte “eiland-atmosfeer”, waar mensen grote bereidheid hebben om elkaar te helpen.”


“Toen onze vakantie voorbij was, kwamen we met een goed en voldaan gevoel terug. Het was een gevoel dat weliswaar naar de achtergrond gleed, maar ons echter nooit heeft losgelaten. Na het overlijden van een goede vriend in 2012 kwam dit “Nieuw Zeeland-gevoel” sterk bij ons terug. In 2013 gingen we wederom op vakantie naar Nieuw Zeeland. We wilden ons er wat meer oriënteren en ja hoor: het gevoel van “aarden” en de relaxte sfeer overviel ons meteen weer. Dat deed ons besluiten om nu de stoute schoenen aan te trekken en daadwerkelijk te gaan emigreren.”

Een heel proces

“Emigreren is sneller gezegd dan gedaan. Het is een heel proces, een emotionele achtbaan en een flinke papieren bureaucratie. Je moet constant in oplossingen blijven denken. Het is een niet gemakkelijk te omschrijven ervaring, uiteraard geheel afhankelijk van land waar je naar vertrekt.”


“Eind maart 2013 kwamen we terug van onze vakantie, onze “orientatie-reis” in Nieuw Zeeland. Ons besluit stond vast en we konden nu dan ook onze familie, vrienden en collega’s op de hoogte brengen van onze plannen. We ontvingen nogal gemengde reacties, die overigens meestal positief waren. Het was allemaal niet altijd gemakkelijk. Ook al kies je zelf voor een nieuwe toekomst aan de andere kant van de wereld, je hebt toch de emotionele binding met waar je bent opgegroeid en waar je zolang hebt geleefd. Emigreren is een hele stap en naar Nieuw Zeeland is inderdaad ook nog eens niet naast de deur: naar de andere kant van de wereld, met een tijdsverschil van 10 uur in de winter tot 12 uur in zomer.”


“Het werd april 2013. Het emigratieproces kon nu werkelijk gaan beginnen. Er werd een makelaar aangetrokken om ons huis te verkopen. Ook onze auto’s en camper werden te koop gezet. Daarnaast was het nodig om in de Engelse taal het een en ander bij te gaan leren, wat afgesloten diende te worden met een IELTS-examen (International English Language Testing System). Dit was nodig voor emigratie naar Nieuw Zeeland. Zelf mocht ik op academisch niveau examen doen en moest ik minimaal een 7 halen voor elk onderdeel. Dit laatste lukte me uiteindelijk in februari 2014, zij het met genoeg “bloed zweet en tranen”: bijlessen en super veel support van lieve mensen om ons heen. Een emigratiebureau werd ingeschakeld om ons te ondersteunen met al het papierwerk dat er bij kwam kijken. Vooral de New Zealand Nursing Council vroeg veel van ons, aangezien ik ook in mijn nieuwe thuisland mijn beroep (“nurse”) wilde blijven uitoefenen.”

Ervaringen in onze omgeving

“Zoals gezegd is emigratie een heel proces, echt een emotionele achtbaan. Vaak gaan dingen goed, maar soms zit het tegen. Dan beleef je - opnieuw - het lange wachten op bv. de uitslag of je het Engels examen hebt gehaald of dat papieren wel of niet worden goedgekeurd. En steeds maar weer blijven denken in oplossingen! Sommige vrienden en andere contacten haakten af, maar andere kennissen werden goede vrienden. Zo ook een oud collega en partner die twee jaar vóór ons naar Australië waren geëmigreerd. Zij waren ook door dit proces gegaan en begrepen onze emoties. Van hen kregen we veel bruikbare tips en ideeën.”

Voortgang

“In april 2013 werd onze camper al verkocht. In december 2013 werd ons huis (appartement) verkocht en zo kwam in maart 2014 de verhuiswagen voorgereden. Alles werd ingepakt en opgeslagen. In februari 2014 werd een van onze auto’s verkocht. Ondertussen verhuisden we tijdelijk naar camping Heelderpeel en kwamen we wekelijks bij pap en mam in Amby om de was doen. In september 2014 kwam het verlossende antwoord van de Nursing Council New Zealand: mijn registratie als verpleegkundige was geaccepteerd en ik mocht naar Nieuw Zeeland komen! Wel moest ik aldaar nog via een competentie-assessment een aanvullende studie van negen weken doen, om mijn “skills” als verpleegkundige te bewijzen. Voor dit programma kon ik nu gaan solliciteren.”

De emigratiedatum

“Ondertussen werd het september 2014. Zeventien maanden na ons laatste bezoek aan Nieuw Zeeland konden we onze banen opzeggen. Beide werkgevers waren erg loyaal en voor ons beiden gold namens het bedrijf geen opzegtermijn. We besloten dat we op 28 oktober 2014 naar Nieuw Zeeland zouden vertrekken. Dat gaf ons bijna zes weken de tijd om onze baan netjes af te sluiten, verzekeringen op te zeggen, ons te laten uitschrijven bij de gemeente, de campinghuur op te zeggen, onze overgebleven auto te verkopen en nog veel meer. Ook wilden we een juist afscheid nemen van sportclub, van vrienden, collega’s en - uiteraard - familie.”

Het vertrek

Inchecken voor de definitieve reis

Margo gaat verder:

“En voordat je het weet is het 28 oktober 2014. We gingen op die dag met twéé koffers en één tas op weg naar Nieuw Zeeland! We wilden voor dit moment geen familie mee naar het vliegveld. Een vriend zou ons brengen. Maar voordat we goed en wel in de auto waren gestapt, kwamen er nog een paar vrienden aan om ons uit te zwaaien. Dat betekende dus tóch nog een onverwacht tranendrama op het vliegveld. En daar gingen we dan: een enkele reis van 24 vlieguren en 12 uur vooruit in tijd!”

Zie ook

Emigratie van ‘n Sjlaaimet oet Amie, deel 2