Ode aan de Amyerhei

Uit Amiepedia
Naar navigatie springen Naar zoeken springen

Een persoonlijk verhaal, een ode aan de Amyerhei. Met dank aan Gian Kerstges die zijn gevoel prachtig verwoord heeft:

Als kind ravotten

Zolang ik me kan herinneren heeft die naam een bijna magische uitwerking op me: 'de Amyerhei'. Als kind wandelde ik er met mijn ouders en broers, liep ik met klasgenoten van de basisschool de prachtige route van de Wandelvierdaagse (inclusief een pauze in de 'Kiezelkojl' en snel nog wat kogelhulzen zoeken bij het militair oefenterrein) en in mijn tienerjaren ging ik er vaak joggen.

Struinen over de hei voor kerst

En wat waren dat heerlijke momenten zo vlak voor de Kerstdagen, als ik samen met mijn moeder wat mos ging zoeken voor in de kribbe onder de kerstboom. Een hele kleine maar betekenisvolle traditie. Ik denk dat mijn moeder nu nog niet half beseft hoe fijn ik dat altijd heb gevonden. Het was meestal op de dag dat mijn proefwerkweek op de middelbare school nét achter de rug was en we eindelijk vakantie hadden. Wij gingen dan samen op de fiets, richting de Hei. Voor mij een gevoel van pure vrijheid, letterlijk en figuurlijk. Met soms ook een spannende ontmoeting… Tijdens één van die tochtjes zagen we twee buizerds, op slechts een paar meter afstand, eten van een konijn. Ik heb het tafereel nog steeds op mijn netvlies staan. Alleen nog de stem van Sir David Attenborough erbij en je zou een geweldige natuurdocumentaire hebben gehad.

Hei is hei, met of zonder hei

En ook nu, als volwassen man (nou ja, volgens mijn kalenderleeftijd dan), geniet ik nog steeds van de Amyerhei. In elk jaargetijde. Grappig eigenlijk die naam, want strikt genomen is het helemaal geen heide. Een heide is immers een gebied dat vooral bestaat uit dwergstruiken uit de, jawel, heidefamilie. De lage struiken die in de late zomer zulke mooie paarse kleuren laten zien. Zo is bijvoorbeeld de Brunssumerheide wel een echt heidegebied. Maar dit mag de pret niet drukken. "In Amie kint alles”, zoals wijlen pastoor J. van den Asdonk altijd zei. En dan zeg ik: onze Amyerhei is de ultieme 'hei'. Hoe dan ook.

'n Plek om te koesteren

Een plek met zoveel herinneringen. Niet alleen voor mij maar ook voor talloze medebewoners van ons 'Dörp'. En het aller-, aller-, allermooiste vind ik zelf de dagen waarop het wat mistig is en de zon net op begint te komen. Tijdens een van die ochtenden heb ik deze foto gemaakt. Vlakbij de plek waar de B&B van Le Rève is gevestigd.

Ik hoop er nog vaak te mogen rondstruinen. En met wat geluk zijn er dan weer bijzondere dieren en/of planten te zien. Reeën, hazen, fazanten, korenwolfjes, buizerds, een havik, konijnen, een vos of een das, vlinders, kevertjes, wilde orchideeën, varens…..maar alleen geen heide.

(NB. Interessant weetje: De Amyerhei wordt zo genoemd omdat er ooit voor ca. 1900 wel degelijk heide te vinden was. Het bos bestond toen nog niet omdat deze grond werd begraasd door de schapen van de inwoners uit Amby en Meerssen. Toen er geen schapen meer waren om de gronden te begrazen, transformeerde de hei langzaamaan tot bos. Overigens wordt ook een deel van de aanwezige akkers in de volksmond aangeduid als 'de hei'. Dit komt doordat deze akkers voorheen heidegrond waren.)

Foto gemaakt op de Ambyerheide