WO-II Ooggetuigenverslag 5: Een Adoptiegraf

Uit Amiepedia
Ga naar: navigatie, zoeken

Een Adoptiegraf op de Amerikaanse begraafplaats in Margraten. Het verhaal laat zien hoe een geadopteerd oorlogsgraf leidt tot een verrassend toeval. Dit artikel, geschreven door haar schoondochter, is onderdeel van 5 ooggetuigenverslagen van mevrouw Plantaz-Braeken. Zie ook de andere delen.

Adoptie

Het is inmiddels ruim 35 jaar geleden dat de “stichting Amerikaanse begraafplaats Margraten” een oproep plaatste in de krant: men zocht adoptanten voor de graven van de gesneuvelde soldaten uit de tweede wereldoorlog. In tegenstelling tot voor die tijd is de laatste jaren de belangstelling voor deze adoptie zo toegenomen, dat er inmiddels een lange wachtlijst is ontstaan van mensen die ook een graf willen adopteren. In ieder geval ben ik destijds overstag gegaan om ook deel te nemen aan het adoptieproces. Zelf ben ik 15 jaar na de bevrijding geboren, maar de verhalen van mijn ouders en later ook mijn schoonouders maakten mij duidelijk dat ik hiermee iets terug kan doen voor onze verworven vrijheid. Regelmatig ga ik een bloemetje bij zijn gedenkkruis leggen ter herdenking: uiteraard op Bevrijdingsdag, de Amerikaanse Memorial Day, de dag dat hij gesneuveld is en meestal tijdens de feestdagen als bv. kerstmis.

Private Boyd Eser, wiens graf is geadopteerd


Toen mijn kinderen nog klein waren gingen ze altijd mee het bloemetje brengen. Zo wilde ik ook hen bijbrengen dat in vrijheid kunnen leven niet vanzelfsprekend is. Hiermee zijn - en worden - ze helaas in de loop der jaren nog steeds mee geconfronteerd via media e.d. Maar met kleine kinderen liggen je prioriteiten wel eens heel anders en dus werd “mijn soldaat” een aantal jaren een beetje verwaarloosd. Gelukkig ging de stichting destijds inventariseren en werd ik aangeschreven met de vraag of ik het graf nog steeds wilde bezoeken. Uiteraard wilde ik dit blijven doen; ik kon het toch niet zomaar uit handen geven!


De soldaat

Het graf dat ik adopteerde is dat van de op 25 augustus 1920 in Cumberland-Pennsylvania geboren Boyd F. Eser. Hij was PFC (Private First Class) van legereenheid “99th Infantry Division, 395th Infantry Regiment”, onderscheiden met de “Purple Heart” en sneuvelde (“hostile, killed in action”) op 23 maart 1945, pas 24 jaar. Meer info over Boyd is te lezen op deze Engelstalige website. Over zijn familie is helaas niks bekend bij de stichting, al zijn ook nu nog steeds mensen bezig met research om familie te kunnen achterhalen. Maar dat was voor mij niet de belangrijkste reden om het graf te adopteren.



Bijzonder verrassend

Een wel heel aparte bijkomstigheid is het volgende. Door de jaren heen bouwde ik leuke contacten op met studenten aan de instelling waar ik werkte. Met één studente kreeg ik zelfs een speciale vriendschapsband. Na haar studieperiode bleef het contact tussen ons bestaan. Ze leerde een aardige man kennen en er werd er een afspraak gemaakt om hun huis te bezichtigen. Daar bleek dat haar echtgenoot fanatiek verzamelaar is van artikelen, materialen, uniformen en allerlei andere memorabilia die met de tweede wereldoorlog te maken hebben. De grote kelder onder hun huis bouwde hij om tot een waar museum. Na mijn verhaal over het adoptiegraf zocht hij de route op die “mijn soldaat” met zijn peloton in 1945 heeft afgelegd. De verbazing bij deze informatie was enorm en bezorgde ons koude rillingen: het bleek dat hij in Duitsland heeft gevochten bij een plaats, die hemelsbreed amper 3 kilometer verwijderd is van de plek waar mijn schoonvader Charles tegen het einde van de oorlog was ondergedoken op een kleine boerderij in het dorp Linkenbach ten noord-oosten van Neuwied (zie hiervoor deel 4 van deze verhalencyclus). Misschien hebben ze elkaar nog wel in de ogen gekeken of zelfs aangesproken…

Externe link

Zie ook